'De vele wegen naar Rome'

Magnesium en de vele wegen naar Rome

Tip: deze publicatie kun je hier downloaden

Afgelopen juni mocht schrijver dezes, als eenvoudige productenmaker aanwezig zijn op het Internationale Magnesium Symposium in Rome. Er zijn mindere omgevingen om de laatste wetenschappelijke inzichten en kennis over dit essentiële mineraal tot je te nemen.

Net als gewone mensen zijn wetenschappers gericht op de instandhouding van de soort. De meeste bijdragen op het symposium eindigden dan ook met de opmerking dat er meer en aanvullend onderzoek nodig is. Over de moleculaire mechanismen die ten grondslag liggen aan de effecten van magnesium in de hersenen, het hart en de longen bijvoorbeeld. Hierdoor zouden betere behandelingen van migraine, depressie, epilepsie, COPD en hypertensie mogelijk worden. Maar ook over de relatie met (onvoldoende) magnesium en obesitas, diverse vormen van kanker, beroertes, de stofwisseling en botontkalking. Er waren bevlogen presentaties, vol overtuigende onderzoeksresultaten, maar wel met de toevoeging: er is meer onderzoek nodig.

Vicieuze cirkel

Tegelijkertijd werden de voordelen van preventieve suppletie van magnesium ondubbelzinnig onderkend. Dit mede op basis van recente rapporten die aangeven aan dat tenminste 60% van de Amerikaanse bevolking niet de minimaal noodzakelijke hoeveelheid magnesium binnenkrijgt. En als je, wellicht mede door een chronisch magnesium tekort aan de medicatie geraakt, wordt de noodzaak alleen maar groter. Van bepaalde types medicijnen als maagzuurremmers, antikankermiddelen en plastabletten is inmiddels aangetoond dat deze bijdragen aan een  tekort aan magnesium. Het kwaad is dan al geschiedt, zou je zeggen, maar er is duidelijk beginnend bewijs bij bijvoorbeeld darmkanker, maar ook bij Diabetes type 2 dat (extra) magnesium een helend effect heeft. Dus ook dan heeft het zin.

Ten dele oud nieuws: al vanaf de jaren veertig van de vorige eeuw wordt diabetes type 2 gelinkt aan een verlaagde magnesiumspiegel. Dit leidt tot verergering van de kwaal en afname van de nierfunctie. In Rome werd een overzicht gegeven van epidemiologische studies die een omgekeerde relatie laten zien: als je voldoende magnesium inneemt is er een duidelijk verlaagd risico om diabetes type 2 te ontwikkelen. Door dat het steeds moeilijker wordt om via voedsel voldoende binnen te krijgen is suppletie dus voor veel mensen wenselijk.

Naast het slikken van pilletjes wordt de suppletie middels de huid inmiddels (eindelijk) ook door de meeste wetenschappers erkend als een zeer werkzame vorm. Alleen over hóe dat nou precies gebeurt, die opname via de huid, daar bestaan verschillende theorieën over. Een Australische onderzoeksgroep presenteerde in Rome resultaten die wezen in de richting van de haarzakjes als cruciaal bij de opname. Dit naast het al eerder gelanceerde model van de zweetklieren als opnamepunt. Beide is ook goed, wat mij betreft, als het maar binnenkomt. Er zijn tenslotte ook meerdere wegen naar Rome.

Uitdagingen

Bij het diner na de eerste conferentiedag zat ik naast een aantrekkelijke Poolse vrouw, hoogleraar toegepaste farmacologie. We raakten in een geanimeerd gesprek, over magnesium natuurlijk. “When you come to Poland, I would like to show you my Labaratory with rats”, zei ze opgewekt, zich duidelijk niet bewust van deze ongewone invitatie. Ze vertelde enthousiast en zeer bevlogen over haar onderzoek naar de effecten van magnesiumtekort op stress en depressie. Ik begreep er niet veel van, maar genoeg om te concluderen dat je maar beter geen Poolse rat kunt zijn.

Op mijn beurt vertelde ik haar over onze Zechsal magnesiumproducten. Het pure spul, rechtstreeks uit de oeroude Zechstein bron, maar ook over onze cosmetische producten. “Onze uitdaging is”, zei ik op mijn beurt enthousiast, “ om daarbij alleen maar natuurlijke ingrediënten te gebruiken én een zo hoog mogelijk magnesiumgehalte toe te voegen. Zo doet onze deodorant wat een deodorant moet doen, terwijl je tegelijkertijd ook nog een portie magnesium binnenkrijgt. En geen dierproeven natuurlijk”, voegde ik er fijntjes aan toe.

Hierna bekoelde het gesprek enigszins, om daarna weer wat op te bloeien toen ik vertelde dat ik wel wat van onze producten mee had genomen en haar aanbood om het zelf te ervaren. Bij de aankondiging van gratis producten wordt ook in wetenschappers de hebberige mens wakker, zodat niet alleen de Poolse, maar ook de ander tafelgenoten uit alle windstreken zich welwillend tot mij keerden.

Binnen de kortste keren was ik door mijn meegebrachte voor- raadje body cream, shampoo, deodorant, en sportgel heen. Een nogal glimmend uitziende jonge onderzoeker uit Engeland griste de Skin Balm (werkt tegen puistjes en roodheid) uit mijn handen alsof hij beslag had gelegd op de eeuwige bron van schoonheid. Ik liet mij minzaam glimlachend plunderen.

It works

De volgende dag begon met een interessante lezing over magnesium als bewaker van onze biologische klok, bepalend voor het dag en nacht ritme en de daarbij behorende energieniveaus. Een mooie wetenschappelijke onderbouwing van onze dagelijkse ervaring dat mensen die in de avond bijvoorbeeld een voetenbadje nemen met de magnesiumkristallen, beter slapen. Ik keek naar de Mexicaan die ik de avond daarvoor een proefzakje (goed voor één voetenbadje) had gegeven. Hij stak zijn duim omhoog. Ook anderen knikten mij goedkeurend toe, alsof ik genomineerd was voor een prestigieuze prijs.

Ondertussen rezen de lezingen zich aanéén: de voordelen van het nemen van extra magnesium voor vrouwen ging naadloos over in een verslag van een langjarige, uitgebreide studie die aangaf dat magnesium bijdraagt aan het gezond houden van je gewrichten als je ouder wordt. Iemand hield een pleidooi voor het standaard laten bepalen van het cellulair magnesiumgehalte bij verschillende patiëntengroepen. Applaus. Aan het einde van de dag mocht de jonge Engelsman zijn studie over de ontstekingsremmende werking van magnesium presenteren. Zoals bij wel meer lezingen ging zijn gedetailleerde uiteenzetting grotendeels aan mij voorbij. Wel dacht ik dat hij er een stuk minder glimmend uitzag dan gisterenavond. De hoogleraar farmacologie, die in al haar Poolse schoonheid schuin voor mij zat draaide zich om: “Real nice bodycream” zei ze in zwoel Engels, “It works”.